inteligencja emocjonalna – test inteligencji emocjonalnej

-->

Nowości w Bubukids.pl – wpis reklamowy

14 września 2014

ZAPRASZAMY DO ZAPOZNANIA SIĘ Z NOWOŚCIAMI W NASZYM SKLEPIE

Polecamy też rewelacyjne maty do pokoju dziecięcego o wymiarach nawet 176 x 198 cm – jesienią i zimą stanową dodatkową izolację od chłodnej podłogi!

Te i ponad setka nowych produktów czekają na Was. Zachęcamy do zakupów!
Pozdrawiamy
www.BubuKids.pl

Inteligencja emocjonalna – nowe prace doktorskie

13 lutego 2012

Dodano do strony Doktoraty i habilitacje spis kilku nowych prac doktorskich powstałych w ostatnich 2 latach na temat inteligencji emocjonalnej lub takich, w których znajdują obszerne wzmianki na ten temat.

W związku z licznymi zapytaniami czytelników serwisu informujemy, że nie posiadamy kopii wymienionych prac, a jedynie agregujemy informacje o nich. Szczegółowe informacje na temat prac doktorskich wymienionych na naszej stronie można znaleźć w bazach danych Ośrodka Przetwarzania Informacji (OPI), a w szczególności w bazie SYNABA.

Inteligencja emocjonalna w relacjach innymi

22 marca 2010

Wysoka inteligencja emocjonalna jest niewątpliwym atutem w dzisiejszym świecie. Wpływa na relacje z innymi, satysfakcję z życia i umiejętność radzenia sobie ze stresem. Pomaga w lepszym funkcjonowaniu w społeczeństwie i podnosi jakość kontaktów towarzyskich.

Przykładem na potwierdzenie tej tezy są badania Lopesa i in. (2004), które udowodniły, że osoby inteligentne emocjonalnie nawiązują lepsze relacje z płcią przeciwną. Szczególny wpływ na te relacje ma zdolność regulowania emocji, ponieważ bezpośrednio wpływa na ekspresję i zachowanie. Wybuch złości, czy rozpłakanie się w niewłaściwej sytuacji, może nieść za sobą poważne konsekwencje. Z kolei zdolność percepcji i rozumienia emocji pomaga w odnalezieniu się określonej sytuacji i pośrednio wpływa na zachowanie w interakcjach z innymi.

Wyobraźmy sobie rozmowę z osobą płci przeciwnej, która nam się podoba. Jeśli będziemy w stanie zrozumieć, jakie sygnały przesyła, będziemy mogli odpowiednio dopasować zachowanie. Dzięki temu będziemy mogli rozpoznać:

a) czy ta osoba jest zainteresowana kontaktem i dalszą relacją,

b) czy po prostu miła z grzeczności, tak samo jak dla innych osób,

c) czy może jej uśmiech i miłe gesty są udawane i mają na celu zdobycie naszej sympatii, aby osiągnąć jakiś inny cel.

Powyższych możliwości jest wiele, rozważmy jednak te trzy sytuacje. W zależności od tego, jak zinterpretujemy zachowanie, możemy wykonać zupełnie inne reakcje:

a) zaproponować luźniejsze spotkanie, pozwolić sobie na bliższy kontakt,

b) zachować konwencjonalny dystans i utrzymywać rozmowę w grzecznym tonie,

c) przyjrzeć się bliżej zamiarom tej osoby i zastanowić dlaczego chce pozyskać naszą sympatię.

Wiedza na ten temat z pewnością pozwala zachować się właściwie i daną sytuację wykorzystać zgodnie z własnymi zamiarami.

Trzeba, jednak pamiętać, że to reakcje, a nie wiedza odegrają kluczową rolę w tym spotkaniu. Przyjrzyjmy się znowu wspomnianym wyżej trzem sytuacjom:

a) jeśli okażemy zbytnio swoje zainteresowanie tą osobą, możemy ją przestraszyć, a w rezultacie zniechęcić do zawiązania głębszej relacji; czasem lepiej, szczególnie na początku znajomości, zachować silny afekt do innych, dla siebie, dopóki nie sprawdzimy, na co możemy liczyć z drugiej strony;

b) z kolei jeśli nie odwzajemnimy grzeczności, gdyż nie interesują nas konwenanse tylko zachowamy się lekceważąco, możemy być odebrani jako osoba źle wychowana wychowana i trudna w relacjach, co znacznie może wpłynąć na nasze dalszy związek z daną osobą;

c) jeśli natomiast zareagujemy w sposób agresywny na wymuszoną grzeczność to wprost przekażemy komunikat, że nie jesteśmy zainteresowani relacją z nowo poznaną osobą i prawdopodobieństwo, że osoba taka przestanie zabiegać o naszą sympatię wzrasta; tym sposobem tracimy możliwości sprawdzenia, do czego tak naprawdę rozmówca zmierzał.

Zrozumienie emocji innych i zarządzenie własnymi emocjami może spowodować diametralnie różne konsekwencje. Biorąc pod uwagę złożoność ludzkich reakcji i emocji, jakie czują i okazują, jest to trudna sztuka, jednak niezbędna, by czuć satysfakcję w relacjach z innymi.

Lopes, P.N., Brackett, M.A., Nezlek, J.B., Schutz, A., Sellin, I., Salovey, P.(2004). Emotional intelligence and social interaction. Personality and Social Psychology Bulletin, 30, 1018-1034

Emocje podstawowe

13 listopada 2009

Życie emocjonalne to bogata sfera. Część osób upatruje emocjach ważnego czynnika w codziennym życiu i dba o rozwój życia emocjonalnego. Znaczny odsetek ludzi stara się stłamsić wpływ emocji na swoje postępowanie, uważając emocje za mniej ważne od rozumu i rozsądku. Emocje, nawet, jeśli z rozsądkiem nie mają wiele wspólnego, są dziedzictwem kulturowym, zdolnością adaptacyjną i ich znajomość jest bardzo przydatną w życiu wiedzą. Rozum w celu podjęcia określonego działania wymaga czasu – podczas, gdy emocje natychmiast mobilizują do konkretnych czynności, często mimowolnie i z minimalnym udziałem świadomości. Na przykład, emocja strachu powiązana jest z zagrożeniem i skutkiem jej występowania jest zwiększony przepływ krwi z różnych narządów do nóg – dzięki czemu w razie konieczności możliwa jest jak szybka ucieczka.

Jednym z głównych tematów podejmowanych przez badaczy emocji, jest chęć ich usystematyzowania. Pojawia się pytanie, czy emocje są uniwersalne, czy istnieją emocje podstawowe? A jeśli tak, to jakie i czemu mają służyć. Głównym badaczem z tej dziedziny jest Paul Ekman, który przez 30 lat prowadził badania nad zachowaniami niewerbalnymi w Ameryce Południowej, Japonii, Izraelu, na Nowej Gwinei, w Związku Radzieckim, w Europie i USA. Ekman obserwował członków wyizolowanych kultur, badał czy tak samo odbierają i wyrażają pewne emocje. Skupiał się głównie na kontakcie wzrokowym, spojrzeniu i gestom rąk oraz ramion. Odkrył, że istnieje grupa emocji uniwersalnych dla różnych kultur i ras, tak samo wyrażanych i występujących w podobnych sytuacjach. W 1972 Ekman podał listę podstawowych emocji: gniew, zaskoczenie, niesmak, strach, szczęście i smutek. W latach dziewięćdziesiątych lista ta uległa rozszerzeniu.

źródło: http://www.ebib.info/2006/80/a.php?lepkowska_kostecki

źródło: http://www.ebib.info/2006/80/a.php?lepkowska_kostecki

Bliski teorii Ekmana jest inny badacz, Michael Argyle.  Jego zdaniem symptomami emocji są zachowania niewerbalne uzewnętrznione za pośrednictwem brwi, czoła, oczu, nosa, warg, brody, szczeliny ust i dolnej szczęki. Z pomocą tych elementów ciała, człowiek może uzewnętrznić sześć grup emocji: 1. miłość, uszczęśliwienie, radość; 2. zdziwienie; 3. strach, cierpienie; 4. gniew, wściekłość, zdecydowanie; 5. niesmak, wstręt; 6. lekceważenie i pogardę.

Inną klasyfikuję emocji przedstawił Robert Plutchik. Uznał, że mamy do czynienia z ośmioma ewolucyjnie rozwiniętymi podstawowymi emocjami – są one wrodzone i mają na celu pomoc w przetrwaniu. Natomiast emocje złożone są mieszanką emocji pierwotnych, która doprowadza do kombinacji uczuć powodujących rozmaite przeżycia. Plutchik obrazuje swoją teorię na podstawie trójwymiarowego diagramu, w którym emocje podstawowe przyjmują określone kolory. Wymiar pionowy to intensywność, natomiast poziomy odzwierciedla stopień podobieństwa.

źródło:http://www.fractal.org/Bewustzijns-Besturings-Model/Nature-of-emotions.htm

źródło:http://www.fractal.org/Bewustzijns-Besturings-Model/Nature-of-emotions.htm

Ciekawostką związaną z badaniem emocji podstawowych i możliwością ich wykorzystania w codziennym życiu oraz w biznesie jest popularny serial „Lie to me”. W kolejnych odcinkach tego serialu pokazane są zmagania grupy psychologów, którzy uczestniczą w śledztwach i aferach politycznych służąc radą, na podstawie oceny mikroekspresji i dobrze zbadanych przez psychologię zachowań, m.in. języka ciała i gestów. Inspiracją powstania tego serialu oraz pierwowzorem głównej postaci serialu doktora Cala Lightmana (w tej roli Tim Roth) były badania i życiorys Paula Ekmana. Oficjalna strona serialu: http://www.fox.com/lietome/

Bibliografia:

Argyle, M. (1981). Psychologia stosunków międzyludzkich. Warszawa: Wydawnictwo PWN.

Ekman, P., Davidson, R.J.(red) (1998). Natura emocji. Gdańsk: GWP.

http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Plutchik